Τη στιγμή που η χώρα εξακολουθεί να βασανίζεται από μια πρωτοφανή υγειονομική και οικονομική πλέον κρίση, τόσο η πολιτική όσο και η συνδικαλιστική ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας, επιδεικνύοντας την απαιτούμενη υπευθυνότητα, μοιάζουν να έχουν τεθεί σε εθελούσια καραντίνα απέχοντας από κάθε ενέργεια που θα μπορούσε να θέσει η μία σε κίνδυνο την υγεία της άλλης. Έτσι, παρόλο που ο ρόλος και ο σκοπός τους σαφώς διακρίνονται, φαίνεται ότι μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά όσον αφορά την όσο το δυνατόν πιο διακριτική τους παρουσία στα κοινωνικά δρώμενα και τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων.
Και έχοντας βρει την χρυσή τομή μεταξύ θεσμικού ρόλου και διακριτικότητας, έχουν καταφέρει μια θεωρητικά πολυσχιδή παρουσία όντας πρακτικά πανταχού απόντες!
